Album rozpoczyna się od utworu "Nil ad Mirari, który jest chaotycznym nagraniem Masamiego uderzającego w różne rzeczy. Jakieś struny, bębenki, drewienka. Do tego monotonna barwa jakiegos elektrycznego urządzenia i coś co brzmi jak jakieś ptactwo, albo bardzo cieńkie struny. Utwór nudny i przewidywalny i nie wnoszący nic nowego. Jedyne co zasługuje na uwagę to struktura która nie ma absolutnie żadnego sensu. "Nimbus Alter Magneto Electricity" to natomiast coś na kształt ambientowego pejzażu. Szumy, blacha, echa, stuki-puki i wielkie przestrzenie. Brzmi niepokojąco ale nic ponadto. Brakuje "tego czegoś" co czyniłoby ten numer wyjątkowym. Krótka i średnio ciekawa płyta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz